❤️Yby — De Vleugels die Niemand Kon Breken✨
Van straatkind tot groot kunstenaar, componiste en schepper van werelden
Een waar levensverhaal over liefde, vrijheid, overleven en de ontembare kracht van creatie.
DEEL 1 — HET MEISJE IN HET MAANLICHT
Ik bleef staan, terwijl ergens diep in mij al iets begreep wat mijn verstand nog niet kon weten: dat sommige ontmoetingen je leven niet binnenkomen met lawaai, maar bijna geruisloos, alsof ze er altijd al op hebben gewacht dat jij eindelijk op de juiste plaats zou komen. Voor mij zat een meisje in het maanlicht te schilderen.
Niet aan een tafel. Niet in een atelier. Niet in een warm huis waar iemand straks zou roepen dat het tijd was om naar bed te gaan. Ze zat tussen dekens en kranten in het park, met Asta, haar grote bouvier, dicht bij zich. Om haar heen lag bijna niets van wat mensen gewoonlijk nodig denken te hebben om zich veilig te voelen, maar in haar handen ontstond iets wat er daarvoor nog niet was. Dat trof mij zo diep dat ik het na al die jaren nog steeds voor mij zie.
Het maanlicht viel over haar gezicht en over het materiaal waarop ze werkte. Haar aandacht was volledig bij wat zij maakte. Ze keek niet om zich heen om te zien of iemand haar bewonderde. Ze leek zelfs nauwelijks te merken dat ik daar stond. Er was alleen dat ene moment, dat ene beeld, die concentratie waarmee zij kleur en vorm uit iets eenvoudigs tevoorschijn haalde.
Ik wist toen haar naam nog niet. Ik wist niet waarom ze daar zat. Ik wist niet hoelang ze al door straten en parken trok, wat ze achter zich had gelaten of waarom een kind van haar leeftijd daar 's nachts met een hond en een paar dekens zijn plek had gevonden. Ik wist alleen dat ik niet weg kon lopen.
Misschien verwacht je van een arts dat zij in zo'n ogenblik onmiddellijk alles ordent. Een jong meisje. Nacht. Buiten. Geen huis in zicht. Vragen genoeg. Mijn opleiding had mij geleerd te kijken naar wat er mis kon zijn, wat er nodig was, waar gevaar school en waar hulp moest komen. Maar die nacht gebeurde er iets vreemds met mijn blik.
Natuurlijk zag ik de dekens. Natuurlijk zag ik de kranten. Natuurlijk begreep ik dat dit geen gewoon tafereel was. Maar vóórdat ik haar zag als iemand die iets tekortkwam, zag ik wat er al wél was. Ik zag leven. Ik zag aandacht. Ik zag verbeelding. En ik zag een meisje dat, midden in een wereld die haar blijkbaar geen gemakkelijke plek had gegeven, zelf een wereld aan het maken was.
Dat beeld heeft mij later vaak beziggehouden. We zijn zo gewend mensen te herkennen aan wat hun is overkomen, aan wat zij hebben verloren, aan wat zij missen. Maar mijn eerste echte indruk van Yby ontstond vóórdat ik haar verdriet kende. Ik kende haar verhaal niet. Ik kende de wonden nog niet. Ik zag eerst de schepper.
Misschien is dat een van de kostbaarste geschenken van die nacht geweest: dat ik haar eerst mocht zien zoals zij daar zat. Niet als een verhaal over pijn. Niet als een kind dat gered moest worden. Maar als Yby. Een meisje dat schilderde omdat schilderen blijkbaar even vanzelfsprekend voor haar was als ademhalen.
Naast haar lag Asta. Groot, waakzaam, dichtbij. Zelfs zonder iets te weten van hun geschiedenis kon ik voelen dat dit geen hond was die toevallig naast haar lag. Asta hoorde bij haar wereld. Bij haar veiligheid. Bij haar leven. De band tussen Yby en dieren zou ik pas later werkelijk leren begrijpen, maar die avond zag ik al iets wat woorden nauwelijks nodig had: nabijheid zonder eisen.
Ik ben niet meteen op haar afgestapt alsof ik recht had op haar verhaal. Dat had ik niet. Een mens die al veel heeft meegemaakt, voelt vaak feilloos aan wanneer iemand te snel dichtbij wil komen. En een kind op straat hoeft al helemaal niet dankbaar te zijn omdat een vreemde vol goede bedoelingen verschijnt. Vertrouwen is geen deur waar je zomaar de klink van mag pakken.
Dus liet ik ruimte. Maar ik kwam terug. Met eten. Met dekens. Met dingen waarvan ik hoopte dat ze haar iets konden geven wat die nacht ontbrak. En daarna kwam ik weer.
Niet om haar leven over te nemen. Niet om haar te vertellen wat ze moest doen. Ik denk dat Yby mij daar onmiddellijk voor had afgestraft, al was het waarschijnlijk alleen maar met die blik van haar die weinig woorden nodig had. Ik kwam omdat ik wilde weten of ze er nog was, omdat dat meisje in het maanlicht in mijn gedachten was blijven zitten en omdat ik ergens voelde dat doorlopen geen antwoord meer was.
Langzaam begon ze mij toe te laten. Niet met een groot gebaar. Niet ineens met haar hele verleden uitgespreid tussen ons. Yby gaf haar vertrouwen niet achteloos weg, en achteraf gezien ben ik daar blij om. Vertrouwen dat langzaam groeit, krijgt wortels.
Beetje bij beetje hoorde ik meer. Over haar leven. Over dingen waar een kind zich nooit mee bezig zou moeten hoeven houden. Over schilderen. Over de wereld die in haar leefde. En over een engel die haar troostte wanneer het donker werd.
Sommige verhalen maakten mij stil. Andere begreep ik pas veel later. En weer andere draag ik tot op de dag van vandaag bij mij, omdat er herinneringen zijn die je niet zomaar hoort; ze gaan ergens in je wonen. Maar ik liep niet meer weg. Integendeel.
Hoe meer ik van Yby zag, hoe meer ik besefte dat ik bij die eerste ontmoeting maar een heel klein stukje had gezien van een wereld die veel groter was dan ik had kunnen vermoeden. Er waren kleuren die ik nog niet kende, klanken die ik nog niet gehoord had, verdriet waarvan ik de diepte nog niet begreep en een levenslust die zich, zelfs toen al, niet liet opsluiten door de omstandigheden waarin zij terecht was gekomen.
Wat ik die eerste nacht nog niet wist, was dat Yby mij op haar beurt iets zou leren wat geen universiteit mij ooit had geleerd: dat een mens arm kan lijken in de ogen van de wereld en toch een rijkdom kan dragen die anderen hun hele leven zoeken.
Ik dacht dat ik terugkwam om haar iets te brengen. Pas veel later begreep ik hoeveel zij mij zou geven.
Aurora✨
------------------------------
ENGLISH VERSION
❤️Yby — The Wings No One Could Break✨
From street child to great artist, composer and creator of worlds
A true life story about love, freedom, survival and the untamable power of creation.
PART 1 — THE GIRL IN THE MOONLIGHT
I stopped, while somewhere deep inside me something already understood what my mind could not yet know: that some encounters do not enter your life with noise, but almost silently, as though they had always been waiting for you to finally arrive at the right place. In front of me, a girl was painting in the moonlight.
Not at a table. Not in a studio. Not in a warm home where someone would soon call out that it was time for bed. She was sitting among blankets and newspapers in the park, with Asta, her large Bouvier, close beside her. Around her lay almost nothing of what people usually believe they need in order to feel safe, and yet in her hands something was coming into existence that had not been there before. It touched me so deeply that, even after all these years, I can still see it before me.
The moonlight fell across her face and over the material she was working on. Her attention was completely absorbed in what she was creating. She did not look around to see whether anyone admired her. She barely seemed to notice that I was standing there. There was only that one moment, that one image, that concentration with which she brought colour and form out of something simple.
I did not know her name yet. I did not know why she was there. I did not know how long she had already been moving through streets and parks, what she had left behind, or why a child of her age had found her place there at night with a dog and a few blankets. I only knew that I could not walk away.
Perhaps you would expect a doctor, in a moment like that, to immediately begin arranging everything in her mind. A young girl. Night. Outside. No home in sight. Questions enough. My training had taught me to look for what might be wrong, what was needed, where danger might be hiding, and where help should come from. But that night, something strange happened to the way I looked.
Of course I saw the blankets. Of course I saw the newspapers. Of course I understood that this was no ordinary scene. But before I saw her as someone who lacked something, I saw what was already there. I saw life. I saw attention. I saw imagination. And I saw a girl who, in the middle of a world that had apparently given her no easy place, was creating a world of her own.
That image has stayed with me often over the years. We are so used to recognising people by what has happened to them, by what they have lost, by what they lack. But my first true impression of Yby came before I knew her sorrow. I did not know her story. I did not know her wounds. I saw the creator first.
Perhaps that was one of the most precious gifts of that night: that I was allowed to see her first simply as she sat there. Not as a story of pain. Not as a child who needed to be rescued. But as Yby. A girl who painted because painting seemed to come as naturally to her as breathing.
Beside her lay Asta. Large, watchful, close. Even without knowing anything about their history, I could feel that this was not simply a dog who happened to be lying next to her. Asta belonged to her world. To her safety. To her life. I would only much later begin to truly understand the bond between Yby and animals, and how much love, safety and connection she found with them when people proved far more complicated.
I did not immediately walk up to her as though I had a right to her story. I did not. A person who has already lived through a great deal can often sense, with extraordinary precision, when someone wants to come too close too quickly. And a child living on the streets certainly does not owe gratitude to a stranger simply because that stranger arrives with good intentions. Trust is not a door whose handle you are simply entitled to turn.
So I gave her space. But I came back. With food. With blankets. With things I hoped might give her something that had been missing that night. And then I came again.
Not to take over her life. Not to tell her what she should do. I suspect Yby would have punished me for that immediately, probably with nothing more than that look of hers that needed very few words. I came because I wanted to know whether she was still there, because that girl in the moonlight had remained in my thoughts, and because somewhere inside me I felt that simply walking on was no longer an answer.
Slowly, she began to let me in. Not with some grand gesture. Not by suddenly laying her entire past out between us. Yby did not give her trust away carelessly, and looking back, I am glad she did not. Trust that grows slowly grows roots.
Little by little, I began to hear more. About her life. About things no child should ever have had to concern herself with. About painting. About the world that lived inside her. And about an angel who comforted her when darkness came.
Some stories made me silent. Others I only came to understand much later. And still others I carry with me to this day, because there are memories you do not simply hear; they take up residence somewhere inside you. But I did not walk away anymore. Quite the opposite.
The more I saw of Yby, the more I realised that during that first meeting I had seen only a tiny fragment of a world far greater than I could ever have imagined. There were colours I did not yet know, sounds I had not yet heard, sorrow whose depth I did not yet understand, and a life force that, even then, refused to be imprisoned by the circumstances in which she had found herself.
What I did not yet know that first night was that Yby, in turn, would teach me something no university had ever taught me: that a person may appear poor in the eyes of the world and still carry a richness that others spend their whole lives searching for.
I thought I was coming back to bring her something. Only much later did I understand how much she would give me.
Aurora✨
