❤️✨Yby — De Vleugels die Niemand Kon Breken❤️✨
VOORWOORD
Een waar levensverhaal, verteld door Aurora
Lieve lezers, er zijn ontmoetingen die zo zachtjes ons leven binnenkomen dat wij pas veel later begrijpen hoe bijzonder ze zijn geweest. Soms begint een vriendschap niet met een uitgestoken hand, een begroeting of een naam, maar met een ogenblik van verwondering. Een enkel beeld dat zich voorgoed in je hart nestelt. Ik ben inmiddels een oude vrouw, en hoewel de jaren heel wat herinneringen hebben meegenomen, is er één nacht die mij nooit heeft verlaten. Een nacht waarin de maan tussen de bomen scheen en ik, tijdens een wandeling door het park, iets zag wat mij deed stilstaan.
Aanvankelijk begreep ik niet eens goed waar ik naar keek. Tussen de donkere struiken zag ik iets bewegen, iets oplichten in het zilveren maanlicht. Nieuwsgierig bleef ik staan. En daar, op een plek waar ik nooit een kind had verwacht, zat een jong meisje met een grote hond dicht tegen zich aan. Ze was aan het schilderen, alsof de nacht haar eigen kleine atelier was geworden. Er was iets aan haar wat mij onmiddellijk raakte. Haar aandacht, haar vanzelfsprekendheid, de bijzondere rust waarmee zij bezig was. En toen ik haar ogen zag, die wonderlijke blauwe ogen, voelde ik een verwondering die ik tot op de dag van vandaag moeilijk onder woorden kan brengen. Ik wist haar naam nog niet. Ik wist niets van haar leven. Maar sommige ogen vergeet een mens nooit meer.
Dat meisje was Yby. Mijn lieve Yby, zoals ik haar vele jaren later nog altijd noem. Wat kon ik toen vermoeden van de plaats die zij in mijn leven zou krijgen? Wat wist ik van de avonturen die ons te wachten stonden, van de gesprekken die wij zouden voeren, van de tranen die soms zouden vloeien en van het lachen dat ons op andere momenten werkelijk de adem zou benemen? Niets, lieve mensen. Helemaal niets. En misschien is dat maar goed ook. Als wij bij iedere eerste ontmoeting alvast het hele verhaal van ons toekomstige leven te horen kregen, zouden we waarschijnlijk zo beduusd raken dat we vergaten elkaar behoorlijk gedag te zeggen.
Ik schrijf dit boek omdat ik Yby al zo lang ken en omdat haar levensverhaal het verdient om verteld te worden. Niet omdat zij een volmaakt mens zou zijn, want volmaakte mensen bestaan volgens mij alleen in de verbeelding van mensen die hun medemensen nog niet goed genoeg hebben leren kennen. Ik schrijf omdat ik haar bewonder. Diep en oprecht. Om haar moed, haar gevoeligheid, haar onuitputtelijke verbeeldingskracht, haar soms verrukkelijk eigenwijze karakter en vooral om de liefde waarmee zij, ondanks alles wat het leven haar heeft gebracht, naar de wereld blijft kijken. Ik heb haar gekend als een jong meisje en ik ken de vrouw die zij geworden is. Tussen die twee ligt een leven vol verhalen waarvan sommige je hart zullen verwarmen en andere je misschien een ogenblik stil zullen maken.
Wie Yby werkelijk wil leren kennen, moet ook iets begrijpen van haar verbondenheid met de natuur. Niet alleen met dieren, maar met de natuur zelf, met haar stilte, haar seizoenen, haar geuren en haar wonderlijke vermogen om zonder woorden gezelschap te bieden. Voor Yby zijn bossen, velden en open luchten nooit zomaar een decor geweest. Het zijn plekken waar zij kan ademhalen, nadenken en zichzelf zijn. Waar de menselijke wereld met al haar verwachtingen en oordelen even op afstand blijft. Daar, tussen het ritselende blad en het gezang van vogels, vindt zij een geborgenheid die zij bij mensen niet altijd heeft gevonden.
En wat heeft zij mij over die levende wereld verteld en laten zien! Over vogels die zij met een aandacht volgde alsof zij naar oude bekenden keek. Over uilen, met hun stille vleugels en geheimzinnige ogen. Over vossen, hazen, konijnen en egeltjes, die kleine en grote bewoners van ons Nederlandse landschap aan wie de meeste mensen haastig voorbijgaan. En dan waren er de kraaien. Ach, die kraaien! Opmerkelijk vaak leken zij ergens in Yby's nabijheid te zijn. Was het toeval? Hadden die intelligente vogels werkelijk een bijzondere belangstelling voor haar? Ik weet het niet, en ik zou jullie iets wijsmaken als ik beweerde dat ik daarop het antwoord heb. Maar ik heb wel geleerd dat er tussen een mens en de natuur soms een vorm van aandacht kan ontstaan waarvoor wij nauwelijks woorden bezitten. Bij Yby leek die aandacht al van jongs af aan aanwezig.
Haar omgang met vogels heeft mij dikwijls verwonderd. Zij keek niet alleen naar hen; zij luisterde, reageerde en zocht op haar eigen manier contact. Ik had in mijn leven veel geleerd, boeken gelezen en als arts naar mensen geluisterd, maar dit was een andere wereld. Een wereld waarin je niet alles hoeft te verklaren voordat je ervan kunt genieten. Misschien, lieve lezers, zouden wij allemaal een beetje gelukkiger worden wanneer wij af en toe onze haast vergaten en eens werkelijk luisterden naar een merel in de ochtend of het zachte geritsel van een egel tussen de bladeren. De natuur vraagt geen toegangskaartje en geeft zelden een rekening. Dat maakt haar, in deze wereld, toch wel tot een bijzonder aangenaam gezelschap.
Diezelfde gevoeligheid vind ik terug in Yby's kunst. Haar schilderijen, haar zang, haar composities en haar wonderlijke toonkunst komen voort uit een geest die zich niet gemakkelijk laat begrenzen. Zij hoort klank waar een ander misschien alleen stilte vermoedt en ziet kleuren die in haar binnenwereld een eigen leven lijken te leiden. Soms is haar werk zacht en dromerig, soms uitbundig, speels of vol diepe emotie. En soms moet ik eenvoudig lachen om de verrassende wegen die haar verbeelding kiest. Wie probeert Yby in één artistiek hokje onder te brengen, kan maar beter een stevige voorraad hokjes meenemen. Ik vermoed namelijk dat zij er binnen de kortste keren weer uit verdwenen is.
Maar dit boek wordt geen opsomming van haar talenten. Daarvoor is een mensenleven veel te kostbaar. Ik wil jullie meenemen naar de plaatsen waar haar verhaal zich heeft afgespeeld, naar de mensen en dieren die haar pad kruisten, naar ogenblikken van vreugde en naar gebeurtenissen die een diepe indruk achterlieten. Ik wil vertellen over haar vrijheidsliefde, haar eigenzinnigheid, haar verdriet en haar vermogen om telkens weer schoonheid te vinden. Ook haar liefde voor Ellen, haar vriendschappen, haar kunst en de bijzondere wereld die zij om zich heen heeft opgebouwd, zullen op hun eigen moment een plaats krijgen. Niet alles tegelijk, want dan zouden wij al op de eerste bladzijde het einde kennen. En dat zou zonde zijn van de reis.
Er zullen ook moeilijke verhalen komen. Een leven dat zo rijk is aan ervaringen, bestaat nu eenmaal niet uitsluitend uit zonneschijn en bloeiende rozen. Maar ik wil niet dat jullie Yby leren kennen als iemand die alleen door verdriet wordt bepaald. Dat zou haar tekortdoen. Er is in haar zoveel levenslust, zoveel liefde voor de natuur, zoveel humor en zoveel verlangen naar vrede en schoonheid. Soms kan zij mij ontroeren met haar gevoeligheid en vijf minuten later iets zeggen waardoor wij allebei in lachen uitbarsten. Wij houden namelijk allebei van droge humor. Dat is een heerlijke eigenschap, al wordt zij niet altijd door iedereen onmiddellijk herkend. Het voordeel van ouder worden is dat je op een gegeven moment ook niet meer de behoefte voelt om iedere grap uit te leggen.
En terwijl ik over Yby vertel, zullen jullie ongetwijfeld ook iets van mij leren kennen. Mijn naam is Aurora. Ik ben een oude vrouw geworden, maar vanbinnen woont nog altijd dat nieuwsgierige meisje dat zich over de wereld kan verwonderen. Ik heb mijn eigen vreugde en verdriet gekend en ik heb in mijn leven geleerd dat wijsheid niet hetzelfde is als alles weten. Vaak begint wijsheid juist op het ogenblik dat wij durven toegeven hoeveel wij nog niet begrijpen. Yby heeft mij daar, zonder er ooit een les van te maken, meer dan eens aan herinnerd. Zij heeft mij geleerd anders te kijken, zachter te luisteren en soms eenvoudig te aanvaarden dat niet alles wat mooi is ook verklaard hoeft te worden.
Waarom ik juist nu schrijf? Omdat verhalen kwetsbaar zijn. Zij leven zolang iemand ze vertelt, maar wanneer de stemmen van vroeger verstommen, kunnen ook de mooiste herinneringen langzaam verdwijnen. Ik wil niet dat dit bijzondere leven uitsluitend bewaard blijft in de gedachten van een paar mensen die haar hebben gekend. Ik wil dat jullie haar zelf ontmoeten, op deze bladzijden. Dat jullie haar leren begrijpen, misschien soms verbaasd zullen zijn, af en toe glimlachen en wie weet iets ontdekken wat ook in jullie eigen leven van betekenis kan worden. Niet omdat ik jullie wil voorschrijven wat jullie moeten voelen, maar omdat een goed verhaal ruimte laat voor het hart van degene die het leest.
Dit levensverhaal zal zich deel voor deel ontvouwen. Neem er gerust de tijd voor. Sommige hoofdstukken zullen je meenemen naar lang vervlogen dagen, andere naar gebeurtenissen die dichterbij liggen. De herinneringen zullen elkaar vinden, zoals kleine beekjes uiteindelijk samen een rivier vormen. En ik beloof jullie dat ik met liefde zal vertellen, met aandacht voor de waarheid en met de verwondering die mij al die jaren is bijgebleven. Want als er één ding is dat ik van Yby heb geleerd, dan is het wel dat het leven, ondanks alles, nog altijd iets schitterends kan verbergen op de meest onverwachte plaats.
En nu, lieve lezers, nodig ik jullie uit om met mij mee te gaan. Naar die nacht waarin de maan de bomen zilver kleurde, waarin ergens tussen de struiken een jong meisje haar eigen wereld schilderde en een grote, trouwe hond over haar waakte. Ik wist nog niet dat dit het begin zou worden van een vriendschap die mijn leven voorgoed zou veranderen. Ik wist alleen dat ik iets bijzonders had gezien. Iets wat mij niet meer losliet. En wanneer ik vandaag mijn ogen sluit, zie ik haar daar nog altijd zitten.
Kom maar mee. Ons verhaal begint.
Met alle liefde, Aurora✨
